Thames

Helemaal over het hoofd gezien dat ik nog een stel foto’s heb gemaakt in Thames, voornamelijk op de zaterdag markt.
Ze spreken voor zichzelf en wat ik even wil als saillant detail wil melden is dat de Scottish Hornpipe band speelt in de voortuin van een begrafenis-ondernemer.
We waren zeer onder de indruk van de chique lijkauto, ik dacht nog even die alvast te bespreken, maar aangezien ik er dan toch niet meer bij ben zal het me absoluut worst wezen… frommel mij tegen die tijd maar in een 2cv, da’s veel ludieker!
O ja…  we hebben er een set van 12 flinke scharreleieren gekocht en een óverheerlijk volkorenbrood

Dierenbevrijding

Vandaag kwam ik een filmpje tegen op You Tube, dat me zeer raakte en in één klap terug smeet in de jaren tachtig, toen ons gezin betrokken was bij de bevrijding van dieren, o.a. uit proefdierencentra….  dit YouTube filmpje spreekt boekdelen, we zouden het bijna zelf kunnen hebben gemaakt.
Kijk eerst maar eens:

Wij hadden destijds zelf twee beagles, Bashful (1981) & Happy (1983), prachtige rasechte “hounds”, gefokt door een vriendin van ons in Kent, Engeland. Ze hadden dezelfde vader en waren dus halfzusjes.
Op een van onze dagelijkse wandelingen met onze beagles op de Crailose heide kwamen we in gesprek met iemand die voorzichtig informeerde of het ons bekend was dat beagles op grote schaal werden gebruikt voor vivisectie. Nee, dat wisten we niet en we toonden ons onmiddellijk zeer, maar kritisch, geïnteresseerd. Het was het begin van onze kennismaking met een gruwelijke wereld, die (van overheidswege?) heel slim uit het nieuws werd gehouden.
Over de jaren die volgden kan ik een boek schrijven, met hoogte- en dieptepunten. Het is zo lang geleden dat enige vorm van strafbaarheid vast wel verjaard is, maar ik kan nog steeds uit de grond van m’n hart zeggen dat wij er nooit een minuut spijt van hebben gehad.
Wat me destijds vooral stoorde is dat het Dierenbevrijdingsfront (DBF)  zo negatief werd afgeschilderd door de media, vooral door ordinaire  bladen, De Telegraaf voorop. Gesuggereerd werd dat het DBF te hooi en te gras hokken openzette om dieren te laten ontsnappen en dat die dieren vervolgens op de omliggende wegen werden doodgereden…… NIETS is minder waar!
Vivisectie zou uiterst belangrijk zijn voor de medische wetenschap, maar wat niet werd vermeld is dat dit slechts sloeg op 0,3% van alle testen. De rest (dus bijna alles) sloeg op testen voor chemische middelen, zoals cosmetica, schoensmeer. etc.
En… iedere universiteit moest zonodig eigen testen doen, die elders in de wereld al lang waren gedaan cq beproefd!
Het DBF hebben wij destijds leren kennen als een bijzondere integere, nauwkeurig werkende organisatie.
De bevrijding van beagles, b.v. uit het proefdierencentrum van TNO (fokteven) en de Universiteit Groningen (puppies) werd uitermate zorgvuldig voorbereid.  We zorgden al maanden tevoren voor betrouwbare opvangadressen en dat zelfde gold voor op handen zijnde bevrijding van chincilla’s uit bontfokkerijen.
Voor de bevrijding van bevers werd tevoren bij de overheid geïnformeerd welke soort bevers op welke plek in Nederland hun natuurlijke habitat hebben, kan het nog mooier?
Door mijn contacten met omroepen heb ik mee kunnen werken aan een reportage van KRO Brandpunt, dat eindelijk een objectief beeld gaf van het DBF, de ideologie en de werkwijze.

Niet alleen beagles... héél veel dieren worden misbruikt

Coromandel Foto’s

 

Weer thuis na een korte vakantie. Het weer zat mee en we hebben super genoten van alles wat we hebben gezien, van onze  heerlijke caravan en van de rust midden in de natuur.

Vandaag en morgen staan in het teken van de jaarinspectie van onze Cessna, voor mij is het vandaag meer een was- en strijkdag, caravan opruimen, etc. Omdat ik vandaag en morgen geen tijd heb om foto’s uit te zoeken en te bewerken, heb ik me tijdens de middagboterham beperkt tot het uitzoeken en vervolgens besloten ze niet te bewerken, maar ze m.b.v. een simpel programmaatje in één klap allemaal op maat te brengen.
Het is maar een greep uit de honderden door ons allebei gemaakte foto’s. Later, als ik meer tijd heb ga ik er een stel opnemen in mijn “photography” sectie, waar ze groter worden getoond (en zijn bewerkt).

Hier dus de (bijna) instant voorstelling! Zoals gebruikelijk: Klik op de eerste linksboven, waarna je op groter formaat verder kunt bladeren.

Muisstil

Het is nu zondagavond en op straat kun je een kanon afschieten, want New Zealanders èn alle toeristen die daarvoor speciaal nú zijn gekomen, zitten aan de buis gekluisterd voor de Rugby World Cup Final die zojuist is begonnen in Auckland. Nieuw Zeeland heeft het sinds lange tijd weer eens tot de eindronde geschopt en speelt tegen Frankrijk.
Wij houden niet van rugby en hebben momenteel ook geen tv ontvangst, maar zijn wel benieuwd hoe het afloopt en natuurlijk hopen we dat onze landgenoten winnen.

Op deze laatste avond hier kijken we terug op een paar heerlijke dagen, waarin we prachtige tochten hebben gemaakt en interessante en leuke bezoeken hebben afgelegd, o.a. een tocht gemaakt met de Driving Creek smalspoortrein, door de bush bush, prachtige tuinen gezien, gezellige markt in Thames en tot slot vandaag in tropische sfeer de vlinder- en orchidee tuin, grenzend aan onze camping bezocht.
Van dit alles komen nog fotoseries en filmpjes, dat worden klussen voor thuis.

In dit bericht laat ik jullie wat proeven van de sfeer op en rond onze camping!

Onze plek had ik al laten zien, kan het idyllischer?



Dit gammele tafeltje en nog gammeler bankje is mijn WiFi plek,
de enige van waaraf ik verbinding kan maken:

Alle faciliteiten zien er primitief en ietwat afgetrapt uit, maar…. brandschoon!!
De eigenaar is een milieufanaat, ziehier wat voorbeelden:

Het uitgebreide recycling station, met op de voorgrond de worm farm

Voor wie het niet snapt:


De gemeenschappelijke keuken, vooral in gebruik bij kampeerders
en gebruikers van mini campervans:


Zwembad, verwarmd d.m.v. zonnepanelen:

Moeder eend heeft inmiddels begrepen dat bedelen niet helpt:

Veel bloemen… een greep uit het festijn:



Morgen koersen we weer huiswaarts.
Ik ben benieuwd of ik dit logje er uit krijg.

Coromandel

Communicatieve handicaps wennen… als we gaan wandelen hebben we al snel mobiele dekking en hopen dan op z’n Holland’s “Geen bericht is goed bericht”. Verstoken van communicatiemiddelen hééft ook wel wat!
Het riviertje achter ons stroomt onverminderd, dus dag en nacht, voort. Als ik ‘s nachts wakker word denk ik dat het regent, maar nee….. ik vind het wel prettig, net zoals ik graag de zee hoor.
Deze mooie ontluikende varenknop (Koru) heb ik eindelijk mooi in beeld!
Zo ook mama eend met haar jongen:
Deze waarschuwing spreekt voor zich!
Naast de receptie op onze camping is een kleine, lieve vijver:
en in onze caravan wachten de ingrediënten voor ons avondeten,
waaronder earth gems… google daar maar eens op!
Het totaalpakket is simpel en lekker:
Als jullie dit lezen zijn wij al weer minstens een dag verder
Dit bericht wordt verstuurd zodra de communicatie-goeroe ons goed gezind is!

Onderweg

We zijn er een paar dagen “tussenuit” , het doel kozen we pas vlak voordat we wegreden. Het werd Thames, aan de voet van het Coromandel schiereiland, een prachtig bergachtig gebied, geklemd tussen de Pacific en de Hauraki Gulf.

Het weer was zeer wisselvallig, we hebben fikse buien gehad onderweg, maar het was zo’n typische “4 seizoenen op 1 dag” situatie, dus we hadden ook veel zon, gelukkig.

Véél koeien onderweg:

Onderweg stoptren we bij een kaasfabriekje, zoals de naam op de gevel al zegt worden hier de Kaimai kazen geproduceerd. Wij vinden ze heerlijk.

Binnen is een gezellig soort lunchcafé en een verkooppunt van Kaimai kazen en allerlei aardige t/m slimme keuken gadgets.

Door ramen heb je zicht op de kaasproductie

Vanzelfsprekend vertrokken we met een Kaimai Camembert
Onderweg passeerden we Paeroa, dat dicht tegen het gebergte aan ligt

Omdat het 2 weken schoolvakantie is konden we parkeren op heilige grond;-)

Even een nieuwe stop voor een lekker broodje

Vlak boven Thames streken we neer op een camping die midden in de natuur ligt.
Volgens de beschrijving met zo ongeveer alle denkbare faciliteiten, maar helaas kan ons schotel antennetje niets ontvangen, wat geen ramp is, we hoeven niet zo nodig tv te kijken. Maar dat de WiFi nauwelijks tot niet werkt en er geen mobiele telefoon dekking is vinden we wat minder!

Onze plek is echter héérlijk, vlak naast een bergriviertje

Ik schrijf dit in de namiddag, vlak naast de receptie, waar ik zowaar dekking heb!
De telefoondekking blijkt niet ver weg, we moeten er een stukje voor lopen, naar de doorgaande kustweg. Maar Skypen (wat we thuis veel doen) zit er hier echt niet in.

Mocht ik hierna de komende dagen niets meer schrijven,
dan zijn we niet verzopen, we hadden dan gewoon geen dekking;-)

Stof tot nadenken 1

 

Stout

Dierenliefde

Bijna dagelijks passeren we, onderweg naar ons wandelparadijsje, een vrouw die langs de meeroever wandelt met een ezel, meestal vergezeld van een paar honden. Ze maakt een wat zonderlinge indruk.
Mijn lief heeft onlangs een praatje met haar gemaakt en haar gevraagd of hij wat foto’s mocht maken.
Dat vond ze leuk en ze poseerde vol enthousiasme.

Ze is een dierenvriend in hart en nieren en op Henny’s vraag hoe ze er bij kwam met een ezel te gaan wandelen antwoordde ze “Waarom niet? Hij is een heel lief beest en vindt die aandacht heerlijk”
Ik heb eens in het Nederlands gegoogled naar “een ezel als huisdier”  en vond veel informatie op deze site.
Daar staat o.a.:
Depressie door eenzaamheid
Een ezel is een sober en sterk dier, dat wel 35 jaar oud kan worden. Dat betekent echter niet dat hij geen verzorging vraagt of geen eisen stelt aan zijn leefomgeving. Een belangrijke eerste voorwaarde is dat een ezel niet alleen gehouden wordt. Het is een zeer sociaal dier en minimaal één maatje is echt een vereiste. Bij voorkeur is dit maatje een andere ezel, maar een pony, geit of schaap wordt meestal ook wel geaccepteerd. Een ezel die alleen gehouden wordt, kan op den duur zwaar depressief worden en daardoor allerlei lichamelijke klachten krijgen.

De honden die ze heeft komen allemaal van de SPCA (= het dierenasiel). De foto’s waren zwaar onderbelicht, maar met behulp van Paint Shop Pro heb ik er dit nog van kunnen maken:

Lief hè?

Tuinblog geïmporteerd

De berichten die al in m’n tuinblog stonden heb ik geïmporteerd.
Dit is slechts een dienstmededeling;-)

Nieuw Blog

Vandaag ben ik een nieuw blog begonnen,
het adres is anders, dus mocht je mijn vorige bij je favorieten hebben staan,
pas hem dan even aan, alsjeblieft.

De Kowhai bloeit, het is lente!

Nog niet alles is naar m’n zin, dus ik knutsel nog verder;-)