Ik prijs me heel gelukkig dat bij de vliegschool de bereidheid is me dit te leren en ook dat ik een (Nederlandse!) instructeur heb die zich bijzonder inspant om de lessen "op maat" voor mij te maken.

Zo mag een leerling normaal gesproken pas vanaf de 10e les zelf landen, maar ik moet dat vrijwel meteen (brrrr)

Dusss... ik gá ervoor !!!!!

Frans (mijn instructeur) heeft eerst de pre-flight gedaan, hetgeen een indrukwekkende reeks handelingen en check points inhoudt.
Die hoef ik niet te leren, wat niet wegneemt dat ik wel oplet wat hij allemaal doet. Ik wil daar dus ook bij zijn.

Daar gaan we dan...  normaal zit de instructeur rechts en de leerling in de "pilot seat" links, maar wij realiseren ons dat ik in de praktijk nooit aan de linkerkant zal zitten, ik ben immers geen aankomende piloot, maar in alle gevallen passagier.

Frans voert feilloos de communicatie met Tauranga Tower en we taxiën naar het begin van de grasbaan, die parallel ligt aan de asfaltbaan. Verkeersvliegtuigen maken standaard gebruik van de asfalt baan en sportvliegtuigen alleen als de grasbaan drassig is. De toren geeft daarvoor de instructies en die dien je op te volgen.
Zodra we het groene licht voor Take Off krijgen van de tower zegt Frans: "okay, gas geven!". Ik duw de gashendel een stukje in. "Meer gas!" zegt Frans... dat doe ik ... we scheuren over de grasbaan en ik denk "ohhhhhhhh"... de rest weet ik niet meer... behalve dat we van de grond waren. De Cessna heeft volledig dubbele bediening dus Frans doet gewoon wat er gedaan moet worden, een geruststellende gedachte!

<< Deze foto geeft het beeld weer van eenmaal in de lucht zijn.
Tijdens mijn les had ik geen camera bij me, dus heb ik de foto even gebruikt die ik zelf heb genomen tijdens mijn vlucht met Henny met onze eigen Cessna.
Dit is Tauranga Harbour, met ongeveer achteraan in het midden Mount Maunganui.

Frans geeft wat aanwijzingen, zoals "blijf recht op de horizon vliegen" en hij zegt bemoedigend "Je doet het echt heel goed" (aardig hè?). Er staat tamelijk veel wind en ik moet nogal wat tegensturen om recht te blijven. Het is niet eng, gelukkig. Ik leer dat een comfortabele snelheid er eentje is bij ca. 2400 toeren.

Boven dat gebied hebben we ongeveer een half uur gevlogen, waarbij hij mij laat experimenteren met de Control Column (de handles die je met de hand vasthebt) en de voetpedalen. Ik krijg natuurlijk opdrachten als "maak maar een right turn".
Het is reuze spannend en ik voel me behoorlijk op m'n gemak, hoewel ik af en toe vergeet om adem te halen!

Onverbiddellijk komt het moment van de landing. Frans overlegt met de toren en ik krijg opdracht om in een bepaalde lijn op de luchthaven aan te vliegen, inclusief langzaam dalen.

Tijdens de landingsmanoeuvre probeer ik koortsachtig alles te herinneren wat me tijdens de instructie is verteld... oeffff... dat is een heleboel!
Ik word vreselijk afgeleid door die landingsbaan die voor mijn gevoel met grote snelheid op me afkomt en roep zoiets als "JIJ doet toch de landing hè?.... Please!!!!"

Tja, dat kan je toch niet meteen, de allereerste keer dat je gaat vliegen?

Het landen gaat natuurlijk feilloos, want Frans doet het en - wat ik echt fantastisch vind - hij geeft me de opdracht mijn voeten losjes op de pedalen te houden, zodat ik precies kan voelen wat hij allemaal doet.

Zodra we aan de grond zijn krijg ik de opdracht om met een boog naar rechts terug te taxiën naar de vliegschool, vlak langs een verkeersvliegtuig waar de passagiers net aan het instappen zijn.
Ik moet het toestel netjes neerzetten op de betonnen rand.