Handen op de Rug (vervolg)

Vervolg van Henny’s verslag:

Verder verloopt de dag op een manier die (denk ik)  alleen in New Zealand kan.
Ik ga verder met de voorbereidingen om te gaan vliegen daarbij gade geslagen door mensen en kinderen op een afstand van minder dan 5 meter. Deze mensen blijven uiterst gehoorzaam achter een enkel touwtje op heuphoogte.

Ik laat opzettelijk door de open ramen horen dat er radio communicatie met de toren is.
Op een gegeven moment moet ik toch echt besluiten dat ik de motor met die levensgevaarlijke propeller ga laten draaien, dus kijk ik uitvoerig om me heen of er geen kinderen lopen die ongecontroleerde dingen kunnen doen.

Dan start ik de motor en zodra die redelijk loopt taxi ik weg van het publiek om de rest van de preflight tests uit te voeren.
Al met al denk ik dat ik een volgende keer alle aanwezigen op voorhand informeer.

Ik heb maar voor een ruim een uur brandstof bij me en moet oneindig lang wachten om te kunnen opstijgen (oneindig blijkt zes minuten te zijn). Het is wezenloos druk.

De in opleiding zijnde verkeers-controller wordt als het hem te veel wordt vervangen door zijn instructeur, een vrouw die het echt in haar vingertippen heeft.

The Flying Dutchman

Opstijgen met weinig brandstof is wel apart, je bent los voor je er erg in hebt: een soort van:  ik wil… ik wil….

Zodra je boven bent zie je meteen dat ergens heen gaan vragen om ongenoegen is, overal om mij heen liggen de wolken op de heuvel ruggen, maar wat maakt het uit.

Bij het landen valt het me op dat, hoe lichter mijn vliegtuig, des te lager de stall snelheid is. Ik zit dik onder de 40 knots voordat het stall fluitje gaat en land als een berkenblaadje, niet te geloven! Dit bewijst weer eens dat mathematische wiskunde, zo graag als dat ik er in wil geloven, niet de absolute waarheid is.

Doordat de meeste bekende vliegers om mij heen na de lunch opnieuw allerlei bovenaardse dingen gaan ondernemen besluit ik ook maar een stukje van ons pensioen te gaan verbrassen.
Op de vraag van Andrew, de directeur van het museum  wat ik ga doen antwoord ik “ van boven de dingen aanschouwen” , waarop hij antwoord “See you there”
En inderdaad, binnen vijf minuten vliegen we daar allemaal,  op weg naar nergens,  ongelooflijk vrij van het aardse en toch heel dichtbij.

Het klinkt misschien wat plat maar daar zijn dus een dozijn heren zich aan het vermaken met volkomen nutteloze bezigheden die niet bepaald milieu vriendelijk zijn, puur “Heerenleed” dus (wat de bijnaam van mijn Cessna is;-)))

Mijn dag was goed, ik hoop het nog vaak te kunnen doen.

Links: Mijn YouTube Kanaal

Dit bericht is geplaatst in Filmpjes van Ons, New Zealand, Onze omgeving, Sportvliegen, Techniek met de tags , , . Bookmark de permalink.