Verliefd op een Schaal

Ongeveer twee jaar heb ik er omheen lopen draaien, telkens als ik het Rotorua Museum bezocht, of een Flat White ging drinken in het Museum Cafe.. In een van de vitrines van de museum shop stond hij en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.
Voor 254 kiwi dollars kon hij de mijne worden. Zoiets koop ik niet even tussendoor op een doordeweekse dag.
Ik had het aan niemand verteld, wie wordt er nou verliefd op een glazen schaal? En wat voor bijzonders was er aan uitgerekend deze??
Hand geblazen door niemand minder dan Ron van der Vlugt, een echte “De Flute”, dat wel, maar geen wereld bekendheid.
Ik bezocht zijn glasblaas studio af en toe en keek ademloos toe hoe hij al dat moois maakte.
In zijn gallery stond veel moois, maar de mooiste voor mij stond in het museum.
Op een dag stond ik weer voor de vitrine… gelukkig… hij stond er nog, voor het zelfde geld was hij intussen verkocht aan een Amerikaan of Aziaat … het land uit …en mijn kans zou zijn verkeken.
Kordaat stapte ik af op de museum balie en vertelde de sympathieke medewerker die ik intussen wel kende dat ik, na twee jaar dralen, had besloten hem te kopen. Hij werd er bijna emotioneel van…  “Good heavens did you wait al that time, it could have been sold!” Bijna plechtig liep hij met me mee naar de vitrine, pakte mijn camera van me over, zette mij naast de vitrine en legde mijn aankoop samen met mij vast voor de eeuwigheid.
Ziezo, dat kon niemand me meer afnemen en hij is de lange reis naar Nederland, jaren erna, heel gebleven.
Belachelijk sentimenteel hè?  Mag toch wel eens, zolang ik er geen gewoonte van maak;-)
Herma

DeFlute-bowl-Herma